Bestemming bereikt

Bestemming bereikt

 

Vrijdag 10 april 2009

 

“Bestemming bereikt,” zegt de blikkerige stem van de Tom-Poes. Ik kijk om mij heen en zie dat ik beland ben in een saaie nieuwbouw wijk. Sommige huizen zijn bewoond, maar er heerst een doodse stilte. In de verste verte geen kerk te bekennen. Regen geeft het trottoir een prutachtig aangezicht. De hemel is egaal grijs. Ik ben onderweg naar een kerk, gebouwd in de jaren zestig. Ik zoek geen mooi nostalgisch gebouw, maar een strak bouwsel. Maar ook met een dergelijk naargeestig gebouw zou ik op dit moment gelukkig zijn geweest. Tussen nu en het begin van het concert resten slechts dertig minuten. Ik houd een man aan. Zijn grijze poedel kijkt me even vragend aan als hijzelf. Nee, een kerk is hier niet in de buurt, maar hij woont hier nog maar net, hij en zijn vrouw hebben hier een huis gekocht om de drukke stad te ontvluchten. “U woonde in het Westen?” vraag ik onnozel. “Welnee, wij komen uit Zwolle.” Hij trekt de kraag van zijn jas omhoog. “Snertweer,” hoor ik hem mompelen. Ik maak een einde aan het gesprek en de definitie van een “drukke stad” stel ik uit tot een later tijdstip. Ik rijd weer terug naar de voorrangsweg en probeer mijn geluk bij een andere passant. Gelukkig weet deze mij te vertellen dat ik nog maar een kilometer verwijderd ben van de kerk waar ik vanavond in zal concerteren, en voldaan zie ik na een paar minuten de kerk opdoemen. Tezamen met grote graafmachines die het parkeerterrein blokkeren. In paniek vraag ik aan langslopende koorzangers- hoe onmiskenbaar in hun lange toga’s - waar ik mijn auto kan parkeren. Verderop, is het antwoord en ze wijzen naar links. Ze schuifelen snel weer verder, ik zie dat hun schoenen onder de modder zitten, de gezichten van de vrouwen zijn betrokken. Ik kijk even naar mijn eigen zilveren open schoentjes waar ik zo trots op ben en zucht; volgende keer rubberen laarzen aan.