In Memoriam raun

In Memoriam, Ruud Braun, 1932-2010

 

Donderdag 29 juli 2010

 

We gedenken de man die niet meer is, de zaal is vol, de meesten zijn grijs. Maar daar zijn de drie kinderen die hun droefheid en het gemis van hun vader willen uitspreken. De oudste begint stoer, maar zijn stem breekt en hij moet pauzeren voor een slok water die de dominee hem aanreikt. Hij gaat verder en vertelt, naast alle goede herinneringen ook over de karakterbotsingen met zijn vader. Na hem voert de enige dochter het woord. Een psalm weerklinkt door de hoge zaal. Ook zij begint fier, maar ze krijgt het halverwege moeilijk en vervolgt met dunne stem. De microfoon kraakt. Het derde kind beschrijft dapper de persoonlijke band die hij met zijn vader had, net als zijn broer die aanving. Verdrietig gaan zij weer naar hun plaats en schikken zich naast hun moeder. Wat zij alle drie niet zagen was de iele zwarte vlinder die boven hun hoofden danste en hen steun en troost bracht, want even later dronken ze wijn in de besloten achtertuin, een beetje bibberig zag ik ze glimlachen tegen allen die gekomen waren.